Συντάκτης: saveprosfygika

Η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών και ο αγώνας υπεράσπισής της

Τα τελευταία γεγονότα, με τα Τέμπη, την Πύλο, την εμπορευματοποίηση του δημόσιου χώρου σε πάρκα, πλατείες, λόφους, τη δολοφονική επίθεση ντόπιων και ξένων οργανωμένων οπαδών-φασιστών, τους πλειστηριασμούς σπιτιών ακόμη και για οφειλές 800 ευρώ, τις καταστροφές και τις απώλειες ζωών λόγω της απουσίας αντιπυρικών και αντιπλημμυρικών έργων, τα ρατσιστικά πογκρόμ, τις δολοφονίες γιατί είσαι Ρομά, γιατί δεν πλήρωσες ένα εισιτήριο ή γιατί αργοπορείς σε ένα καράβι ή γιατί έτσι…γιατί έχω την εξουσία και το κάνω, καθώς και τόσα άλλα, δεν μας αφήνουν καμία ψευδαίσθηση ότι το σύστημα οργάνωσης των κοινωνιών μας παράγει βία που την κανονικοποιεί και τη νομιμοποιεί. Κατανοούμε ότι ο τρόπος που είναι δομημένο οδηγεί σ’ ένα πλήρες αδιέξοδο, κλιμακώνοντας την αδικία, αναβαθμίζοντας τη βία και δημιουργώντας πόνο και μόνο πόνο σε όλα τα κατώτερα στρώματα. Η απάντηση σε όλο αυτό που μοιάζει τεράστιο, απρόσωπο και ανίκητο είναι να δομήσουμε έναν άλλο τρόπο οργάνωσης όπου τις αποφάσεις και την ευθύνη για τις ζωές μας θα έχουμε εμείς κι όχι μια εξουσία που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να υπηρετήσει τις οικονομικές ελίτ και να κάνει τα πάντα για το κέρδος ρίχνοντας τα σώματα και τις «ψυχές μας σαν το σιτάρι στις μυλόπετρες».

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, στα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας έχει αναπτυχθεί μία γειτονιά ελπίδας και αντίστασης. Mια γειτονιά που έρχεται από το μέλλον κι αποδεικνύει ότι η ύπαρξη μιας αυτοοργανωμένης κοινότητας στο κέντρο μιας ευρωπαϊκής μεγαλούπολης είναι εφικτή, ανοίγοντας μια προοπτική πάνω στη βάση της αλληλεγγύης, του αλληλοσεβασμού και της αξιοπρέπειας χωρίς ιεραρχίες, αλλά με συναπόφαση και συνευθύνη για τις ζωές μας. Αυτό που μπορεί κάποια/@/ος να ονειρεύεται για την κοινωνία και για την οργάνωσή της, αυτό που ονομάζουμε φαντασιακό, σε αυτή τη γειτονιά ήδη συμβαίνει και συμβαίνει όχι ως κάτι ολοκληρωμένο και τετελεσμένο, αλλά ως μία διαδικασία που βρίσκεται σ’  εξέλιξη, στο εδώ και στο τώρα.

Στην κοινότητα των Προσφυγικών ζουν περίπου 27 διαφορετικές εθνικότητες, μιλούν διαφορετικές γλώσσες, πιστεύουν σε διαφορετικές θρησκείες ή και σε καμία, έχουν διαφορετικές κουλτούρες και μέσα σε αυτό το πολύμορφο μωσαϊκό  καταφέρνουν να κάνουν τις συνελεύσεις τους και να συναποφασίζουν για όλα τα θέματα. Συζητούν, συμφωνούν και συνεργάζονται για τους κοινούς τους σκοπούς και μια κοινή προοπτική, αλλά και για την επίλυση απλών καθημερινών προβλημάτων. Παράλληλα η γειτονιά συμμετέχει σε αγώνες που δίνονται λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά ή στην άλλη άκρη της γης, αναγνωρίζοντας  ότι οι αγώνες είναι κοινοί.

Ο τρόπος που έχει αυτοοοργανωθεί η κοινότητα βασίζεται πάνω στις ανάγκες που προκύπτουν. Έτσι, για παράδειγμα, όταν τα παιδιά της γειτονιάς έχουν ανάγκη για ενισχυτικά μαθήματα ή για δημιουργική απασχόληση…, η δομή του παιδικού στεκιού έρχεται να καλύψει αυτές τους τις ανάγκες.  Υπάρχει ανάγκη για φαγητό…, η δομή λογιστικού φροντίζει να έχει η κοινότητα φαγητό. Οι δομές και οι υποδομές που έχουν δημιουργηθεί μέσα στα 13 χρόνια ύπαρξης της κοινότητας είναι αρκετές κι όλες στοχεύουν στην κάλυψη αναγκών.

Αυτό που επίσης έχει μεγάλη σημασία στην κοινότητα είναι ο τρόπος που δομούνται οι σχέσεις και το πως επιλύονται τα θέματα που προκύπτουν. Όταν κάποιο άτομο έχει κάποιο ζήτημα, το επικοινωνεί μέσα στη συνέλευση και όλα τα άτομα από κοινού προσπαθούν να το επιλύσουν.  Αν το θέμα δεν μπορεί να επιλυθεί εκείνη τη στιγμή, δημιουργούνται ομάδες εργασίας, οι οποίες διαδρούν με το σύνολο της κοινότητας και των δομών. Τα θέματα μπορεί να αφορούν διαπροσωπικές σχέσεις, εργασίες που γίνονται από κοινού ή οτιδήποτε μπορεί να προκύπτει στη συλλογική καθημερινότητα των ανθρώπων.

Τέτοιοι βέβαια κόσμοι είναι επικίνδυνοι για το κράτος και για τις εξουσίες και γι’ αυτό τα Προσφυγικά, που αποτελούν κοιτίδα αυτού του διαφορετικού κόσμου, βρίσκονται σε διαρκή απειλή και καταστολή, η οποία συνεχώς κλιμακώνεται. Περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη περίοδο τα Προσφυγικά κινδυνεύουν τώρα και μαζί τους κινδυνεύει το φυσικό έδαφος που θα δοθεί βορά στις επιχειρήσεις είτε κρατικές είτε ιδιωτικές, αλλά και το έδαφος εκείνο που, ναι μεν, θα μπορούσαμε να ονομάσουμε φαντασιακό, αλλά είναι τόσο πραγματικό όσο και η διαρκής επιθυμία του ανθρώπου για έναν κόσμο δίκαιο. Τα Προσφυγικά κινδυνεύουν τώρα περισσότερο από ποτέ, γιατί ετοιμάζεται η λεγόμενη «Διπλή Ανάπλαση» με το γήπεδο του Παναθηναϊκού, γιατί η βία των οικονομικών ελίτ και των κρατών είναι απροκάλυπτη, γιατί η λύσσα τους για κέρδη κι άλλα κέρδη είναι ανελέητη, γιατί με τον μανδύα του εξευγενισμού και της ανάπλασης, καταβροχθίζουν εκτάσεις γης, παραλίες, πάρκα, λόφους, σπίτια κι οτιδήποτε μπορεί να αποφέρει κέρδη και δεν διστάζουν να μας δολοφονούν με δήθεν ατυχήματα και καταστροφές της φύσης, ενώ από πίσω είναι οι εγκληματικές τους πολιτικές. Βλέπουμε ότι λεηλατούν οτιδήποτε που μπορεί να τους αποφέρει κέρδη κι επιτίθενται σε οτιδήποτε μπορεί να αντισταθεί στα σχέδιά τους – σχεδόν όλες οι καταλήψεις έχουν εκκενωθεί. Τα Προσφυγικά συνδυάζουν και τα δύο: και είναι γη για οικονομική εκμετάλλευση και είναι και κέντρο αγώνα. «Διπλή διάπραξη» δηλαδή.

Παρ’ όλα αυτά, η κοινότητα αντιστέκεται σθεναρά και συνεχίζει να αναπτύσσεται και να δημιουργεί συνεχώς καινούριες δομές. Συνεχίζει να δίνει τον αγώνα της σε όλα τα πεδία και συνεχίζει να οργανώνεται και να υπερασπίζεται κάθε σπιθαμή από το απελευθερωμένο έδαφός της και κάθε ιδέα, προσδοκία και προοπτική που χτίστηκε μέσα από τις ατελείωτες ώρες συνελεύσεων, συζητήσεων, συλλογικών εργασιών, αγωνιών για το αύριο και μάχες σώμα με σώμα απέναντι στις δυνάμεις καταστολής.

Πρόσφατα, συγκροτήθηκε μία επιτροπή αλληλεγγύης προς τον αγώνα τους, με κύριο έργο της τη δημιουργία και την προώθηση της καμπάνιας #saveprosfygika. Η καμπάνια έχει στόχο να πλαισιώσει των αγώνα για την πραγματική διάσωση των Προσφυγικών και ως κτήρια και ως Κοινότητα με τους ανθρώπους της κι επίσης να διαφυλάξει την ιστορική μνήμη που τόσο απροκάλυπτα κατακρεουργεί και διαστρεβλώνει διαχρονικά η εξουσία.

Επιτροπή για την ανάδειξη και την υπεράσπιση της Κοινότητας των Προσφυγικών και της συλλογικής της μνήμης

Ακολουθεί κείμενο της ίδιας της κοινότητας που συντάχθηκε με σκοπό μία πρώτη επαφή της γειτονιάς των Προσφυγικών με εκείνους που δεν γνωρίζουν την πολυετή δράση της και η παρουσίαση μιας από τις πιο εμβληματικές δομές που λειτουργούν στην κοινότητα:

Στη γειτονιά των Κατειλημμένων Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας αρχίσαμε να κατοικούμε αυτόνομοι καταληψίες από διαφορετικές πολιτικές και πολιτισμικές αφετηρίες, ήδη από τις αρχές του 2000, λίγο δηλαδή μετά αφότου το κράτος εκδίωξε τρομοκρατώντας με απαλλοτρίωση και κατεδάφιση των κτιρίων τους 177 από τους 228 ιδιοκτήτες των διαμερισμάτων των προσφυγικών κατοικιών. Το 2010 οι κάτοικοι των προσφυγικών αποφασίσαμε να συλλογικοποιηθούμε. Ήταν η εποχή που είχε προηγηθεί η εξέγερση του 2008, δεκάδες εγχειρήματα δημιουργούνταν, οι καταλήψεις ως κέντρα αγώνα διαδέχονταν η μία την άλλη και η συλλογικοποίηση έμοιαζε αυτονόητη. 

Μαφίες υπενοικίαζαν τα σπίτια, διακινούσαν κι έφτιαχναν ναρκωτικά, λυμαίνονταν τη γειτονιά και οι μπάτσοι μπαινόβγαιναν καθημερινά για να παίρνουν το μερίδιό τους από τα κέρδη. Αυτή, ήταν η αρχική συνθήκη που πυροδότησε την αντίδρασή μας, μαζί με την επικείμενη καταστολή που γνωρίζαμε πολύ καλά ότι θα εξαπέλυε το κράτος προκειμένου να βάλει στο χέρι τα σπίτια και να τα εκμεταλλευτεί, καθώς είναι ένα μεγάλο «φιλέτο» στο κέντρο της πόλης. Καταλάβαμε, ότι για να επιβιώσουμε θα έπρεπε να ενωθούμε και να συλλογικοποιηθούμε. Οραματιστήκαμε μια κοινότητα όπου οι άνθρωποι ζούμε μαζί, τα σπίτια είναι κοινά και δεν ανήκουν σε κάποι@, οι αποφάσεις παίρνονται συλλογικά, τα μέλη αλληλοστηρίζονται και παλεύουμε μαζί σε έναν κοινό δρόμο και αγωνιζόμαστε για τις ζωές μας. Φανταστήκαμε μια αυτόνομη κοινότητα όπου μπορούμε να επιβιώσουμε παράγοντας τροφή και συντηρώντας υλικοτεχνικά τα σπίτια και τη γειτονιά, τα παιδιά μας να αυτομορφώνονται μέσα στην κοινότητα και να μην έχουν ανάγκη ένα σχολείο σαν όλα αυτά εκεί έξω με όλες αυτές τις προβληματικές. Μία κοινότητα όπου δεν υπάρχει βία μεταξύ μας και τα προβλήματά μας να λύνονται με όρους άλλους, όρους που να βασίζονται στη συμπερίληψη, στην οριζοντιότητα, στην αποδοχή. Φανταστήκαμε πολλά και αποφασίσαμε να πραγματοποιήσουμε τα φανταστικά μας σχέδια…

Πώς όμως από τη φαντασία περνάς στην πράξη; «Πώς το φαντασιακό γίνεται ρεαλιστικό»; Οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες γιατί χρειάζεται μια αντιπρόταση απέναντι στο ήδη υπάρχον. Η αυτοοργάνωση όμως, με έναν τρόπο φυσικό βρίσκει τον δρόμο της κι έτσι οι απαντήσεις στριφογύριζαν διαρκώς γύρω από τις λέξεις «δομές» και «υποδομές».

Πρώτη σκέψη ήταν το ψωμί. Η τροφή που αντιπροσωπεύει την ανθρωπότητα και όλες τις διαφορές της. Κάθε γωνιά του κόσμου έχει τη δική της μοναδική κουλτούρα και τη δική της μοναδική ιστορία, ακριβώς όπως και το ψωμί. Θα μπορούσαμε κι εμείς να λέγαμε τη δική μας ιστορία φτιάχνοντας το δικό μας ψωμί και καλύπτοντας σε πρώτη φάση τις ανάγκες της κοινότητας κι εν συνεχεία έχοντας ένα έσοδο. Μια δομή φούρνου λοιπόν… Aυτή ήταν και η πρώτη δομή που στήθηκε μέσα στη γειτονιά των Κατειλημμένων Προσφυγικών λίγο μετά και το καταστατικό της οργανωμένης πια συνέλευσης  Συ.Κα.Προ. το 2012.

Η δομή φούρνου ξεκίνησε το 2013[1] . Μέσα στο πέρασμα των χρόνων διαπιστώσαμε ότι η διαδικασία του ψωμιού ήταν κάτι πολύ παραπάνω από αυτό που κι εμείς οι ίδιες/@/οι αντιληφθήκαμε αρχικά. Υπάρχει μια δυναμική που κρατάει τη συνοχή στην κοινότητα, φέρνει παλιά και νέα συντρόφι@  σε ζύμωση και σε δύσκολες στιγμές μέσα στην κοινότητα μετά από τις επιχειρήσεις καταστολής, καταφέρνει να δώσει τη δύναμη και την προοπτική που χρειαζόμαστε για να συνεχίζουμε τον αγώνα, καταφέρνει να μας κάνει να αντιστεκόμαστε με κατάφαση όταν η βαρβαρότητα μας πνίγει.

Σήμερα η δομή φούρνου λειτουργεί καθημερινά φτιάχνοντας διαφορετικά είδη ψωμιού κι έχει αυξήσει τα σημεία διανομής εκτός γειτονιάς. Είναι ένα σημείο αναφοράς για την κοινότητα και η διαδικασία με τα ζευγάρια χέρια που πλάθουν ένα κοινό ζυμάρι, εκτός από το πρακτικό κομμάτι, αποκτά κι έναν ισχυρό συμβολισμό για το τι είναι η κοινοτική ζωή και το πως οι άνθρωποι ζυμωνόμαστε στις συλλογικές διαδικασίες.

[1] Ο φούρνος των Προσφυγικών ονομάζεται Berkin Elvan, εις μνήμη του 15χρονου Κούρδου που τον Ιούνιο του 2013, χτυπήθηκε από δακρυγόνο στο κεφάλι, το οποίο εκτόξευσε εναντίον του αστυνομικός, κατά τη διάρκεια των πολύμηνων διαδηλώσεων που πραγματοποιούνταν στο πάρκο Γκεζί και την πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης κατά του Ερντογάν. Ο Ελβάν εκείνη τη στιγμή κατευθυνόταν στον φούρνο της γειτονιάς του, προκειμένου να αγοράσει ψωμί.

ΣΥ.νελευση ΚΑ.τειλημμένων ΠΡΟ.σφυγικών

Emai: sykapro_squat@riseup.net

Twitter: @Prosfygika

Για μία κοινωνία από το μέλλον

Η γειτονιά των Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας άδειασε στα τέλη της δεκαετίας του ’90 ύστερα από την επίθεση του κράτους, καθώς τα τότε σχέδια μιλούσαν για κατεδάφιση των κτηρίων. Οι άνθρωποι πανικόβλητοι μπροστά στον «πανίσχυρο» κρατικό μηχανισμό την εγκατέλειψαν άρον άρον με μηδαμινές αποζημιώσεις. Σύντομα άρχισε να καταλαμβάνεται από ανθρώπους που άρχισαν να συντηρούν εσωτερικά τα σπίτια, χωρίς όμως να μπορούν να παρέμβουν στις όψεις των κτηρίων μιας και το 2003-2009 κρίθηκαν διατηρητέα και νεότερα ιστορικά μνημεία. Από το 2010 αυτό το πολύμορφο μωσαϊκό των «από τα κάτω» που προερχόταν από διαφορετικό πολιτισμικό, θρησκευτικό και πολιτικό background, αυτοοργανώθηκε, δημιουργώντας μια κοινότητα στην οποία οι άνθρωποί της ζουν μαζί, φροντίζουν ο ένας τον άλλον/η/ο και προσπαθούν να λύσουν τα προβλήματα τους μόνοι/ες/α τους χωρίς την παρουσία του κράτους. Το πόσο σημαντική είναι η αυτοοργάνωση φάνηκε περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο διάστημα την περίοδο του COVID, όπου οι άνθρωποι της γειτονιάς είχαν φροντίδα, φαγητό, τα παιδιά βλέπανε σινεμά και η μοναξιά με τον φόβο δεν κέρδισαν έδαφος ούτε στο ελάχιστο.

Από την άλλη μεριά, το κράτος, διακηρύσσει σε όλους τους τόνους ότι η γειτονιά πρέπει να «αναπλαστεί-εξευγενιστεί». Αυτό που όμως εννοεί είναι ότι, θα πολεμήσει και θα καταστείλει αυτό το μοντέλο οργάνωσης με το οποίο μπορεί να υπάρξει ελπίδα, δρόμος και προοπτική, καθώς αυτή είναι μια γειτονιά από το μέλλον.

Στο πλαίσιο αυτό, συγκροτήθηκε μία επιτροπή αλληλεγγύης προς τον αγώνα τους, με κύριο έργο της τη δημιουργία και την προώθηση της καμπάνιας #saveprosfygika. Η καμπάνια επιδιώκει να αναδείξει όλους τους λόγους για τους οποίους μια τέτοια κοινότητα αγώνα πρέπει να παραμείνει ζωντανή και να μη λεηλατηθεί η ιστορική μνήμη. Επίσης θα αποκαλύψει τους υποκριτικούς λόγους που επικαλείται το κράτος και η εξουσία και ότι στην πραγματικότητα δεν τους ενδιαφέρει η διάσωση των κτηρίων αλλά η εκμετάλλευση τους και φυσικά η διάλυση ενός κέντρου αγώνα. Η επιτροπή σύντομα θα ανακοινώσει τα σχέδια της πραγματικής διάσωσης των ιστορικών κτηρίων και μέσω της καμπάνιας θα συμβάλει στην αντίσταση και στον αγώνα της κοινότητας. Είναι σαφές πως ό,τι δεν αντιστέκεται εκτοπίζεται ή «πολτοποιείται», ενώ όποι@ αντιστέκονται έχουν την πιθανότητα μιας νίκης ή την ικανοποίηση ενός αξιοπρεπούς αγώνα.

Κάποια από τα μέλη της επιτροπής για την καμπάνια #SAVE PROSFYGIKA παραθέτουν τις σκέψεις τους και τους λόγους που αποφάσισαν να συμμετάσχουν σε αυτήν την πρωτοβουλία:

Η γειτονιά των Προσφυγικών απλώνεται ανάμεσα σε δύο κτήρια με το δικό τους συμβολισμό, τα οποία επισκέπτομαι καθημερινά λόγω της εργασίας μου. Το ένα είναι η ΓΑΔΑ. Το μέρος όπου έχω περάσει δεκάδες βράδια μετά από συλλήψεις αγωνιστών/τριών εξαιτίας κατασταλτικών επιχειρήσεων της ΕΛΑΣ σε βάρος πολύμορφων κοινωνικών αντιστάσεων. Στην άλλη πλευρά, μια άλλη όψη της κρατικής εξουσίας, η δικαστική. Το Εφετείο, εκεί που αποδίδεται Δικαιοσύνη, εκεί που άλλοτε νικά κι άλλοτε χάνει το Δίκιο. Ανάμεσα τους, μια ολόκληρη κοινότητα ντόπιων και μεταναστ(ρι)ών οργανώνεται, λειτουργεί, αποφασίζει και ζει εντελώς διαφορετικά, κρατώντας ζωντανούς τους ιστορικούς αγώνες και τα βιώματα του λαού των τελευταίων εκατό ετών.

Παναγιώτης Αντωνίου, Δικηγόρος

Εκατομμύρια άνθρωποι περνάνε και προσπερνάνε καθημερινά –όπως έκανα κι εγώ μέχρι πρόσφατα- τα Προσφυγικά της Αλεξάνδρας. Επισκεπτόμενος αυτόν τον ιστορικό και συνάμα τόσο ζωντανό χώρο και κυρίως γνωρίζοντας τους ανθρώπους της κοινότητας, αποφάσισα ότι θέλω και έχω χρέος να αποτελέσω μέρος της ιστορίας που γράφεται στη γειτονιά των Προσφυγικών και να σταματήσω να είμαι παρατηρητής και διερχόμενος. Η κοινότητα των Προσφυγικών και αυτά που έχει ήδη καταφέρει, μας εμπνέει και μας δίνει τη δύναμη να δράσουμε για τα ακόμη περισσότερα και τα ακόμη καλύτερα που μπορούμε να πετύχουμε συλλογικά μαζί με άλλους ελεύθερους ανθρώπους σε απελευθερωμένους χώρους.

Νίκος Κολοκοτρώνης, Δικηγόρος

Σε μια εντατικοποιημένη καθημερινότητα όπου το δικαίωμα στον ελεύθερο χώρο δέχεται επίθεση και η στέγαση απειλείται από την τουριστικοποίηση και τους πλειστηριασμούς, το αντιπαράδειγμα της Κοινότητας των Προσφυγικών αποτελεί ελπίδα για μια διαφορετική κοινωνία, που πράττει συλλογικά και μεγαλώνει τα παιδιά της παρέα, με όρους γειτονιάς. Η ζωντάνια των κτηρίων έγκειται στους κατοίκους. Η ιστορική μνήμη διαφυλάσσεται με τη συμβίωση για την οποία τα κτήρια προορίστηκαν εξ ’αρχής αντί για τη μετατροπή τους σε μουσεία-νεκροταφεία ιστορίας. Να αγωνιστούμε με τα προσφυγικά ώστε να μπορούμε να ελπίζουμε ότι μια μέρα οι πόλεις στις οποίες κατοικούμε θα μας χωράνε να Ζήσουμε πραγματικά.

Βάσω-Ρουμπίνη Αργύρη, Πολιτικός Μηχανικός

Περνώντας από την λεωφόρο Αλεξάνδρας και αντικρίζοντας τα Προσφυγικά με τα κρεμασμένα πανό και τα ηχηρά συνθήματά τους, μια φράση μου έρχεται στο μυαλό: «κέντρο αγώνα». Μέσα από αυτοοργανωμένες δομές η κοινότητα προωθεί έναν συλλογικό τρόπο ζωής, όπου άτομα όλων των καταπιεσμένων τάξεων ζουν αλληλέγγυα, παραγκωνίζοντας και περιθωριοποιώντας εξουσιαστικές και ιεραρχικές συμπεριφορές. Σεβόμενες-οι την ιστορικότητα της κοινότητας  και την κατάληψη με τις πολύμορφες δράσεις της, οφείλουμε να συμβάλλουμε, η καθεμία και ο καθένας με τον τρόπο του, ώστε αυτή η αυτοοργανωμένη κοινότητα να συνεχίσει να αποτελεί μέρος των κινημάτων και των αντιστάσεων του αύριο.

Θάνος Τζιφάκης, Αρχαιολόγος.

Εδώ και πάνω από δέκα χρόνια, στα Προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας, η «Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών» αποδεικνύει ότι η ύπαρξη μιας αυτοοργανωμένης κοινότητας στο κέντρο μιας ευρωπαϊκής μεγαλούπολης είναι εφικτή, σηματοδοτώντας την  ελπίδα για τις κοινωνίες του μέλλοντος. Ο αγώνας για την σωτηρία της κοινότητας των Προσφυγικών είναι αγώνας για ελευθερία, ζωή και ανθρωπιά, που εμπνέει και δίνει δύναμη για τις συλλογικές διεκδικήσεις του μέλλοντος. Ενός μέλλοντος που θα βασίζεται στην αλληλεγγύη, την ελευθερία και την συντροφικότητα.

Κωνσταντίνος, Πολιτικός Μηχανικός

Η κοινότητα των ανθρώπων που συνιστούν την απελευθερωμένη αυτή γειτονιά και η διάσωση της ελπίδας μιας αλληλέγγυας ζωής στην συλλογική μνήμη, με οδηγούν στην συμμετοχή μου στην παρούσα επιτροπή, ενάντια σε κάθε καταστολή της.

Δήμητρα Κ., Αρχιτέκτονας, Οικονομολόγος